Jan Szczepankiewicz

"Inteligenta pracującego" umysł oszalały

Przeciętny "inteligent pracujący" musi kombinować, by żyć. Zazwyczaj miota się pomiędzy materialnym kompleksem, a intelektualnym poczuciem wyższości. Mimo względnie dużej gotowości do sprzedawanie swych usług, lubi uważać się za osobę bezinteresowną. Chociaż za darmo niewiele zrobi. Chroniczne wygłodzenie wpycha go nierzadko w procedery pospolitej korupcji i politycznej prostytucji. Lubi narzekać, pogardzać, knuć i podkładać świnie.

Kondycja felietonistyki, satyry i dziennikarstwa "debatującego" jest w dużej mierze pochodną duchowych potrzeb, fobii, a także frustracji zagonionego "inteligenta". Robiąc umysłem, musi wciąż udowadniać, że jest bystry (ostry jak brzytwa) i nikt nie da mu rady. Wymyśla więc takie teorie, które mniej zmotywowanym nie przyszłyby nawet do głowy. Podejmuje się często rzeczy brzydkich, bo na takie jest popyt i są zlecenia. Z lubością natomiast obnaża pazerność innych, piętnuje ekscesy seksualne, niekompetencję prawdziwą lub wymyśloną, podkreśla wady postawy i krzywy nos... Ostatnio furorą robią nawet śmieszne (?), albo "kojarzące się" nazwiska. I pomyśleć, że kiedyś uczono dzieci w domu paciorka, a przy okazji mamusia napominała, że przekręcanie nazwiska kolegi jest oznaką złego wychowania. Podobnie, jak nie należało przezywać garbatego sąsiada, mimo, że kojarzył się śmiesznie z wielbłądem.
s Dziś w telewizji, w radiu i w gazetach, pełno jest zabawy z najprostszych dowcipów, felietoniści zaś uwielbiają odbrązowić, zakwestionować, odkryć niejasny epizod, dowcipnie przekręcić nazwisko... A niech się teraz delikwent tłumaczy, albo i złości. A co tam!

Umiejętne, a przy tym bezkarne ubliżanie sobie nawzajem, podniesiono wręcz do rangi profesjonalizmu i medialnego obycia. Doszło do tego, że publiczne "debaty" z udziałem najważniejszych osób w państwie, nabrały uroku psiej walki, w których prowadzący nie tylko zezwala na dowolne chwyty, ale też sam potrafi warknąć, charknąć i uciąć. Jednocześnie często z wyboru staje się kolejnym zawodnikiem.

Zasada jest prosta. Dziennikarz pluje w twarz uczestnika ostatnim zdaniem przedmówcy, niby to udziela mu głosu i czeka na pewny jazgot. Gdyby zamiast słów, używać odpowiednio zębów, pazurów itp. argumentów - uczestnicy "debat" wychodziliby nadzy, zaślinieni, pokrwawieni, a nawet okrutnie zgwałceni. Bez względu na płeć i pozycję.

Wygrywa ten, kto przegada, zakrzyczy, zawłaszczy czas antenowy, a w ostateczności zmieni temat lub dotkliwie przeciwnika obrazi.

Niby nic nowego, bo już w starożytnej Grecji i w Erystyce Schopenhauera... Ale odmiana wybitnie barbarzyńska i chamska.. Satysfakcja bywa natomiast realna, zagrzewa do jeszcze większych czynów i wyrabia opinię "człowieka - czołgu".

Wyrosła nam cała sfora ujadających dziennikarzy, poszukiwaczy ukrytych prawd, przemądrzałych i bywa, że zupełnie nieodpowiedzialnych. Wieloletni często dorobek wskazuje na nieustanne doskonalenie warsztatu - eskalację inwektyw i dbałość o rozwój asortymentu. U niektórych pojawia się potrzeba intelektualnego ekshibicjonizmu i ekspozycji swej (płatnej zazwyczaj) ostentacyjnej niezależności.

Podziwiać można nowe wersje powszechnie znanych wydarzeń, rewizje coraz to nowych świętości, rehabilitacje zbrodniarzy, a nawet przelane na papier (anty) religijne nerwice.

Przez lata, nowotwór "inteligenta pracującego" rozzuchwalił się do tego stopnia, że obdarowany wolnością słowa i dopuszczony do wszelkich prezentacji, zniekształcił gusta kolejnych pokoleń ludzi prostych. Dzieci i wnuków tych, których niedawno z wioseczki, spod skrzydeł księdza proboszcza - prosto do hut, teatrów oraz szkół zaproszono. Zakłóceniu uległ tym samym proces prawdziwej emancypacji i przyjmowania bardziej wyrafinowanych, a przede wszystkim budujących wzorców.

"Inteligenci pracujący" ze związku zawodowego nauczycieli "oflagowują" nawet przedszkola, do powierzonych im dzieci plują na urzędującego Ministra Edukacji i nadzorują polityczne wycieczki zdenerwowanej słusznie młodzieży. Lekarze "odchodzą od łóżek", a prawnicy od...rozumu. Jednym zawalił się świat, bo już nie wolno robić "za Bozie", a przy okazji brać ile się da - bez kontroli i bez podatku. Drudzy wygłupili nawet Trybunał Konstytucyjny, za nic mając posiadaną przecież wiedzę i elementarną, ludzką przyzwoitość. Dopuścili się tego w poczuciu głębokiej solidarności z peerelowskim "inteligentem pracującym". Pracującym często, jak się wstydliwie okazało - na dwa etaty.

Przykro stwierdzić, ale gatunek ten (w rozumieniu marksistów warstwa społeczna o charakterze służebnym) zdominował sposób myślenia, działania i wykoślawił kryteria dokonywania ocen w skali wręcz globalnej. W polskim wydaniu zjawisko to ma wybitnie obrzydliwy charakter z uwagi na utytłanie się "inteligenckich" autorytetów rozmaitym "lizydupstwem" i płatnym donosicielstwem. Rzesze naprawdę niezbyt mądrych "wykształciuchów"znalazły swoje miejsce w nowej rzeczywistości w sposób równie niesmaczny, jak ich polityczni towarzysze.

Wychodzi na to, że "inteligent pracujący" zrobi wszystko, jak mu tylko zapłacą. I wcale się tego nie wstydzi. W końcu - żadna praca nie hańbi.

Jedyną nadzieją dla polskiej klasy politycznej, środowisk akademickich, dziennikarskich, prawniczych, medycznych, nauczycielskich, a także dla bardzo potrzebnych urzędników państwowych i samorządowych - jest przywrócenie etosu zawodu oraz powrót do kategorii narodowej służby. Tylko całościowa zmiana systemu może przywróci im godność, a zmutowany wycieruch uosabiający służebne cechy "inteligenta pracującego" przestanie kupczyć i smrodzić w naszej przestrzeni publicznej, za nic mając nawet polską rację stanu.

Spis publikacji

1. Yves Jacques "Wywiad z byłym szwajcarskim bankierem"
2. Górski Szczęsny Z. "WHOM DOES THE WELFARE STATE TAKE CARE OF?"
3. Górski Szczęsny Z. "KIM OPIEKUJE SIĘ 'PAŃSTWO OPIEKUŃCZE'?"
4. Włodzimierz W. Bojarski "Gospodarka i państwo dla społeczeństwa"
5. Maurice Allais "Obecny światowy kryzys"
6. Mgr inż. Marek Głogowski "Barter Na Kryzys" (spisany ze słuchu)
7. Raport Konwersatorium "O lepszą Polskę"
8. Bernd Senf "Gdy Titanic nabiera wody potrzebne są łodzie ratunkowe"
9. Richard Douthwait "Jak wydostać się z pułapki płynnościowej?"
10. Andrzej Żwawa "Ekonomia Alternatywna - obecność idei w Polsce, eksperymenty, wnioski, które z nich wynikają, oraz omówienie potencjalnych szans na rozwój tej ekonomii"
11. Colin Barclay - Smith "Dlaczego wciąż brak nam pieniędzy"
12. Bernard Lietaer "Ponad chciwością i niedostatkiem"
13. Lista dyskusyjna Yahoo "Pieniądz jawny"
14. Thomas H. Greco "Pieniądz i dług. Rozwiązanie globalnego kryzysu"
15. Thomas H. Greco "Uwagi o bankowości jako profesji zawodowej i jej reformie"
16. Thomas H. Greco "Uwagi o podstawach emisji pieniądza [...]"
17. Jacek Andrzej Rossakiewicz "W stronę demokracji finansowej"
18. Jacek Andrzej Rossakiewicz "Pieniądz oprocentowany ujemnie"
19. Dieter Suhr "System pieniądza neutralnego"
20. F.E. Ricardo "Opowieść o pyrach żyrowych"
21. Silvio Gesell "Historia Robinsona Crusoe"
22. Krzysztof Lewandowski "Pieniądz etyczny"
23. Deirdre Kent [...] - 11 rozdział książki "Health Money Healthy Planet"
24. Larry Hannigan & Stephanie Relfe "Chcę mieć Ziemię plus 5%"
25. Justyna Wydra "Szwajcaria ma dwie oficjalne waluty"
26. Wanda Loskot "Manhattan za paciorki wartości $50. [...]"
27. Margrit Kennedy "Pieniądz wolny od inflacji i odsetek"
28. Janusz Reichel "Rzecz o pieniądzu dla lokalnych społeczności, [...]"
29. Erhard Glötzl "Bezrobocie"
30. Kamil Kruk "Homo Consumens"
31. Szczęsny Zygmunt Górski "Kryzys kapitalizmu"
32. Dr Krzysztof Lachowski "Dokąd zmierza świat XXI wieku"
33. Dr Krzysztof Lachowski "Sprzężenie zwrotne globalnych procesów"
34. Dr Krzysztof Lachowski "Konwencjonalna ekonomia globalna z mechanizmem pieniądza odsetkowego i alternatywa w postaci spółdzielczości oraz systemu pieniądza barterowego"
35. Dr Janusz Reichel "Pieniądz zastępczy na ziemiach polskich"
36. Praca zbiorowa. Czy grozi nam światowe załamanie gospodarcze?
37. Krzysztof Borawski - Pułapki analizy wskaźnikowej
38. Richard C. Cook "Reforma monetarna - czyli jak narodowy system pieniężny powinien działać"Artykuł w tłumaczeniu Krzysztofa Lewandowskiego.
39. Jan Szczepankiewicz "Inteligenta pracującego" umysł oszalały.